Tribünce

BİZ HAK ETTİK !!!

2009-12-20T21:42:00.002+02:00

BİZ HAK ETTİK...

İnsanlar layık oldukları şekilde yönetilirler.
Severim bu sözü.
Doğru sözdür çünkü.
Yöneticilerin beceriksizliğinden , içinde bulunduğun çıkmazdan şikayet etmeyeceksin.
Çare üreteceksin.
Çare üretecek gücün yoksa ne yapacaksın?
Çaresizliğin , parçası olmayacaksın.
Düzenin dümen suyuna gitmeyeceksin.
Düzenin dümen suyuna gidenlerin düzenden şikayet etme hakkı yoktur.
Şikayet ettiğin yöneticilerle uyum içindeysen o yöneticilerden farkın yoktur.
Onlar başarısızsa sen de başarısızlığın bir parçası olmuşsundur.
Bu bir suçsa sen de o yöneticiler kadar suçlusundur.

Bu kulüp , sezon başında belli etti sezon sonu akıbetini.
Dedi ki başkan:”Hedefimiz ilk 10”
Peki kim geldi ilk 10 hedefi olan takımın başına? Ligden düşen son üç takımdan birinin hocası : Erhan Altın...
Dedik ki : “Olmaz... Düşeriz.. Elinde Messi bile olsa kurtuluşumuz olmaz.”
Çünkü takımın başındaki kişi usta değilse kaliteli malzemeyi bile mundar eder.
Nitekim etmiştir. Ali İpek bunun örneğini bu camiaya defalarca yaşatmıştır: Mehmet Kulaksızoğlu , Ali Yalçın , Ümit Kayıhan...
Bu ibret dolu deneyimlerden ders alınacağına yine bir çam devrilmiş ve takımın başına Erhan Altın getirilmişti.
Ne oldu?
Yanlış hesap Bağdat'tan değil TSL hezimetlerinden döndü.
Sonra dediler ki : “Akıllandık.. Bundan sonra yardımcı hocalarla çalışmayacağız”
Nurullah Sağlam getirildi rica minnet. Takım toparlanmaya başladı az buçuk.
Ama başkandan yine bir skandal hamle ve Nurullah Sağlam şehri terk etmek zorunda kaldı.Biz Nurullah Hoca gittiği gün düşüş sürecinde son noktayı yaşadık.
Geldiği günden beri 8-9 hocayı gönderen bir yönetimle hangi aklı başında hoca anlaşır?
Hiç kimse...
Sonuç: Deneyimsiz Hakan Kutlu takımın başına getiriliyor.
“Bundan sonra yardımcı hocalarla çalışmayacağız” sözünü hiçbir medya mensubu,hiçbir taraftar hatırlatmıyor başkana.
Tribünler de yutuyor bu lokmayı.
Kimse tepkisini gösteremiyor.
Kimse diyemiyor ki : “Başkan bu takım düşüyor , sen ne yapıyorsun?”
Ve ilk yarı karnesi : 17 maç sıfır galibiyet , 7 puan...

Bu duruma gelene kadar birkaç yumuşak tepkiye bile celallenen , “gıdıklama” edebiyatıyla taraftarı hedef gösteren yönetime zerre kadar tepki gelmemiştir.
Herkes bu rezaleti içine rahatlıkla sindirebilmiştir.
Bu vakitten sonra gösterilecek tepkinin de zerre kadar değeri kalmamıştır.
GEÇMİŞ OLSUN.

Zamanında ikaz edilmeliydi. Siz ne yapıyorsunuz , denilmeliydi ; fakat denilmedi.
Kimsenin işine gelmedi.
“Amaaannnn , neme lazım yahu... Başıma iş mi açayım” dedi herkes.
Alın size işin kralı...

Bundan sonra jenerik müziğiniz : “Baaank Asya Birinci Lig , Birinci Lig Bank Asyaaa...”
Nasıl , güzel mi? Kulağa hoş geliyor mu?
Bundan sonra böyle...

Artık sızlanmanın tepkinin anlamı yok.
Hak edilen bir sonuç bu.
Beceriksizliklere , vurdumduymazlığa, zorbalığa , haksızlığa,adaletsizliğe , goygoyculuğa,yağcılığa,nemelazımcılığa seyirci kalınırsa hak ettiğimizi alırız. Nitekim aldık...

Biz istedik böyle bir yönetimi.
Biz istedik böyle bir sonucu.
O zaman layığız demektir.

Bu kentin tek büyük markasına sahip çıkamadık.
Armamıza sahip çıkamadık.

Bilet alıp maça girmeyi ya da 90 dakika bağırmayı takıma sahip çıkmak sandık.
Yöneticilere sahip çıkmayı Denizlispor'a sahip çıkmak sandık.

Denizlispor'un futbolculardan daha büyük olduğunu anladık da yöneticilerden büyük olduğunu anlayamadık.

Biz hak ettik.
Tahammül ettiğin şey hak ettiğindir.
Samimiyetsiz futbolculara , beceriksiz yöneticilere , acemi hocalara , tepkisiz tribünlere , vurdumduymaz medyaya tahammül ettik.
O zaman bu tahammül gösterdiklerimize layığız biz.
Layık olduğumuz şekilde yönetildik ve tahammül ettiğimiz sürece de bu zihniyetlerce yönetileceğiz.

TRİBÜNLERİ KÜME DÜŞEN BİR KENTİN TAKIMINI KİMSE BU LİGDE TUTAMAZ...

Yönetici Neyi Yönetir?

2008-12-02T01:56:00.007+02:00

Kulüplerimiz kongrelerde yönetici kadrosu seçer , bir de başkan. Ne diye?Yönetsin diye…
Peki neyi? Kulübü mü? Camiayı mı? Gerçekten bu yöneticiler neyi yönetir?
Ülkemizde genelde “sadece kulübü” yönetir , yönetmeye çalışır , kimi becerir kimi de yüzüne gözüne bulaştırır.
Ne yapar kulüp yöneticilerimiz? Futbolcu transfer eder , teknik direktör getirir , gücü yetenler de bunlara ilaveten tesis işine falan girer. Başka? Başka yok…
“Yetmez mi kardeşim , bunları bile yapamayan sürü sepet yönetici var bu ülkede.” demek de olası fakat bu durum fazla sürmüyor. Birkaç sene sonra en küçük bir olumsuzlukta tüm yapılanlar yerle bir olabiliyor.Çünkü bu başarılar temelsiz bir zeminde gerçekleştiriliyor. Devamı yok… Olamaz da… Üstelik bu en iyimser tablo… Daha kötüleri sayıca fazla.

Yöneticiler yıllarca sadece “takım” yönetti. İşin acı yönü , yapayalnız yönettiler. Durum hala aynı.
Fakat bu yalnızlığın mimarı yine kendileri. Üç beş yönetici arkadaşıyla birlikte hem finans hem sportif başarı peşinde koştular… Arkalarında bir kamuoyu desteği olmadan… O kamuoyunu yaratmak adına bir girişimde bile bulunmadılar.

Bir kentin adını taşıyan kulübün yöneticisi olmak sadece kulübün(futbolcu,teknik kadro,kulüp çalışanı) başkanı olmak şeklinde algılandığı için sırtı yerden kalkmıyor kulüplerimizin. Bir şehir kulübünün yöneticisiysen o şehirde futbol adına ne varsa senden sorulmalı.
Gündemi sen belirlemelisin.
Futbol kamuoyunu sen yönetmelisin.
Camiaya sen el atmalısın. Camia dediğimiz olgu kulüp binasının kapısından ötede. Camia , medyasıyla , sivil toplum kuruluşlarıyla,belediyesiyle,mülki erkanıyla ve en önemlisi o şehrin sokaklarını arşınlayan halkıyla koskoca bir kitledir. Kısacası , şehrin kendisidir camia…
Yöneticinin futbolcu transferinden , hoca getirmekten , tesis ve para peşinde koşmaktan çok da önemli bir görevi vardır: kulübü şehre mal etmek…Şehri , adını taşıdığı kulübün taraftarı haline getirmek. Bir şehrin en büyük sivil toplum örgütüdür bu başarıldığı zaman ve önünde hiçbir güç duramaz.

Bizim yöneticilerimiz ne yaptı yıllarca? Taraftar bulabilmek için bedava kale arkası biletleri verdi birkaç yüz tane. Gelin , takımımıza destek verin dedi. Birkaç yüz kişi ile başlayan tribün desteği her ne hikmetse yıllardır o bilet sayısını geçebilmiş değil. Geçemez de… Bedava taraftarlık ve beleş bilet , kimileri için bir ranttır.Bu rantın yiyicileri model olarak bellidir ülkemizde. Bedava biletin müşterisi taraftar falan değildir. Bunlar takımın değil yöneticilerin taraftarıdır.Bunlar geçici ve tehlikeli önlemlerdir. Bir kentin takımına böyle sahip çıkılmaz. Böyle bir uygulama yönetimleri daha da yalnızlaştırır.
Yönetimler boş tribünlere oynamak yöreni o tribünleri doldurmak hatta bu doluluğu gerçek taraftarlarla sağlamak zorundadır. Her maç sonrası ve öncesi ağlak ağlak “taraftarlarımızı takımı desteklemeye çağırıyoruz” beyanları vermek zorunda kalmamalı.

Kentin adını taşıyan kulübü kente mal etmek adına uzun vadeli bir projesi yok yöneticilerimizin. Hiç olmadı.
Sadece kulübü yönetmeyi yöneticilik zanneden yönetimler camiayı yönetmeye talip olmadı. Olamazdı da çünkü ortada bir cami yok. Önce camiayı yaratacaksın. Yani kentini taraftarın yapacaksın.Kentin kendisi bir camia olacak ki sonra da o camiayı yöneteceksin.

Kenti tamamen taraftar yap , kulübün arkasında olsun. Tribünlerin apaçilerin zulmünden kurtulsun.
Ürün satışın artsın.
Gişe hasılatın yükselsin.
Kombine satışın artsın.
Arkasında on binlerce taraftar olan bir kulübün lobisi de güçlü olur. Kimse kolay kolay senin hakkını yiyemez.
Fakat bu , her maç öncesi belli kişilere birkaç yüz bedava bilet çıkarmakla , deplasmanlara ücretsiz otobüs sağlamakla olmaz.
Projeler geliştireceksin. Kısa değil uzun vadeli projeler…
Okulları boş bırakmayacaksın.
Medyayı yönlendireceksin.
Sivil toplum kuruluşlarıyla organize çalışmalar yapacaksın.
Futbolcularını şehrin dışına yaptırdığın tesislere hapsedip halktan kaçırmayacaksın.
Adam gibi storeler çalıştıracak , bu storelerde İstanbul takımlarının formasını satmak gibi cahillikler yapmayacaksın.
Kulübünü , futbolcularını,renklerini,stadını,kulübün ve şehrin adını bir cazibe noktası haline getireceksin.
Kimse parasıyla kötü bir malı satın almaz.
Kimse sahiplenmediği bir rengin peşinde koşmaz.
Kimse taraftarı olmadığı bir kulübün başkanının arkasında durmaz.

Yönetirsin… Ama sadece kulübü… Kulüp binasının kapısında biter yöneticiliğin yalnızsan.
Yalnızsan ezilirsin.
Kulübün de ezilir sen ezilirsen.
Yalnızsan bir müddet sonra yönetemez hale gelirsin.
Birkaç başarısızlıktan sonra kendi yarattığın canavarlar tarafından medya ve tribünler önünde aşağılanırsın.
Yaptığın güzel şeyler bir anda unutulur.
Anlarsın ki aslında hiçbir şeyi yönetememişsindir.
Yönettiğin şey sadece koltuğundur.

Cemil Meriç usta ne güzel demiş:

“Havarilerini yaratamayan bir İsa’nın yeri tımarhanedir , tarih değil!”

Endüstriyel Futbol mu Dediniz?

2008-11-25T03:56:00.001+02:00

Pisburun

2008-11-25T03:51:00.005+02:00

Acı Çekmek Özgür'lükse...........

2008-11-22T00:35:00.002+02:00

"Acı çekmek Özgür'lükse , Özgür değil aslında hiç kimse!
Çünkü ateş sadece düştüğü yeri yakar. Aramızdan ayrılan sadece Özgür'dür. Acı olan da budur.
Üzüldük... Hem de çok... Fakat çok değil birkaç hafta sonra eski atar giderimize devam edeceğiz ve Özgür kardeşimiz "tek başına ölmüşlüğün" , o ibret alınmamışlığın sıradan bir örneği haline gelecek. Aykut da ölmüştü. Ne değişti? Değişen bir şeyler olsaydı gerçekten Özgür kardeşimiz bugün hayatta olurdu.
"Hepimiz Özgür'üz!"
Hayır , değiliz... Özgür, aşık olduğu renklerin peşinden giderken tek başına değildi belki ama ölürken "tek başınaydı."
Cenazesindeki ortamı , arkadaşlarını,sevenlerini ve ailesini gördüğümde gözyaşlarımı tutamadım ama ben "Özgür değilim" ; çünkü o mermiyi ben yemedim. Benim anam ağlamadı. Ben değilim o tabutun içindeki. Benim Özgür olmama imkan yok. Hiçbirimiz Özgür olmayalım bundan sonra mümkünse. Aykut olmayalım.
Aşık olduğu renklerin peşinden koşan insanlar bir hiç uğruna ölmesin/öldürülmesin.

Bugün Evladınıza Bir Atkı Alın…

2008-03-11T02:38:00.001+02:00

Bugün Evladınıza bir atkı alın.

Rengi yeşil-siyah olsun.

Ona kimliğinde yazan doğum yeri ibaresinin anlamını anlatın.

Bu kentin bir sakini değil sahibi olması gerektiğini anlatın. Bu kentin değerleri olduğunu , kendisinin de bu değerlerle beraber yükseleceğini yine bu değerlerle beraber alçalacağını anlatın.

Ona Denizlispor’un bu kentin en büyük markası olduğunu , Denizlisporlu olmanın utanılacak bir şey olmadığını anlatın.

Anlatın işte dilinizin döndüğünce… Denizli’de doğmakla Denizlisporlu olunamayacağını , bunun için karşılıksız bir sevgi , bağlılık gerektiğini anlatın.Bir atkı alıp o atkının sadece bir atkı almadığını özel bir anlamı olduğunu anlatın.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Rengi ne siyah-beyaz,ne sarı-kırmızı,ne sarı-lacivert olsun. Yeşil-siyah olsun rengi…

Siyahı futbolun kurulu baronlar düzenine isyanı , yeşili ise bu ihanet çemberinden kurtuluşun ümidi olsun. Yeşillerin en güzeli , siyahların en delikanlısı olsun… Denizlispor atkısı olsun.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Belki şampiyonluk göremeyecek. Belki milyonları bulmayacak içinde bulunduğu kitle.

Ardında bir medya imparatorluğu da olmayacak. Ama milyonların bir koyun gibi güdülmeye çalışıldığı bir kumpasın içinde çobanlara “Beni güdemeyeceksiniz” diyebilme adamlığını sergileyecek. Bu farklılığın şerefini yaşayacak bir ömür boyu. Belki bir atkı değiştirecek bu kör kaderi.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Onu şehrin sokaklarında gururla taşısın.

Belki onu görenler garip garip bakacak , belki kimi de kendisinden utanacak.

Belki evladınızın boynundaki atkı birilerinin aklını başına getirecek ve feodal baron kulislerinin oyuncağı olmaktan vazgeçip onlar da aynı atkıyı taşımanın şerefini tadacaklar.

Bir , iki , üç , beş derken binleri bulacak belki sayıları.Yeşil-siyah atkılar artarsa eğer bu kentin sokaklarında bilin ki evladınıza aldığınız o tek atkının marifetidir bu gurur tablosu.

Bugün evladınıza bir atkı alın.

Evladınız yoksa kardeşinize , yeğeninize o da yoksa mahallenizden küçük bir çocuğa alın.

Rengi yeşil-siyah olsun.

Yeşillerin en umut vericisi , siyahların en delikanlısı olsun…

Denizlispor atkısı olsun.

Denizlisporlu Dediğin , Kolay Kolay Yetişmez…

2008-03-11T02:24:00.001+02:00

Zor iş yerel taraftarlık. Netameli uğraştır.

Fedakarlık ister…

Bir tarafta İstanbul’un üç derebeyi , bir tarafta mensubu olduğun kentin takımı…

İstanbul üçüzlerine angaje olmak kolaydır. Hazır başarı var , üçte bir oranında yüksek bir ihtimal şampiyonluk şansın ve bu başarının sonunda elde edeceğin manevi haz da cabası.

Tüm medya da arkandadır. Senin adına her hafta her gün her saat seni , çoluğunu çocuğunu tüm Türkiye’yi propaganda yağmuruna tutarlar. Bu açıdan baktığında zaten ligde sadece üç takım vardır , diğerleri hiçtir , yoktur… Onların yegane görevi , İstanbul baronluğunun haftada bir göstermelik rakibi olup , figüranlığını yapmaktır. Esas oğlanlar sahaya çıkacak ve bu adı sanı bilinmez kötü çocukları bir güzel benzeteceklerdir. Senaryo böyle yazılmıştır. Arada bir kötü çocuklar , yaldızlı jönlerimizi döverlerse zaten tüm hafta federasyon ve hakem kurulu topa tutularak pişman edilir.

Peki yerel kulüplerimiz ne yapar bu olumsuz gidişatı durdurmak için? Koskoca bir hiç…

Tribün desteğinin azlığından hatta hiçliğinden dem vurup maçlara davet ederler. Davete icabet de edilir ve o tribünler doldurulur kimi zaman ; peki nitelikli bir çoğunluk mudur bu?

Hatta çoğu kez dile getirip tribünlerin taraftar değil seyircilerle doldurulduğuna dikkat çekeriz bazılarımız. Beğenmeyiz tribünlerimizin bu halini. Gerçekten beğenilecek bir tarafı yok , bunu kabul ediyorum ; ama taraftar dediğin de kendiliğinden kıracına yetişmiyor ki.

Denizli diye bir şehir varsa ve bu şehrin Süper Lig’de alnının akı Denizlispor gibi bir markası top koşturuyorsa her Denizlili Denizlisporlu olmalı ve bunu bir şeref gibi etiket olarak taşımalıdır. Taşımalıdır da bu nasıl olacak peki? Birçok kentte olduğu gibi bu kent de genelde üçüz taraftarıyla dolu. Birçok Denizlili Denizlisporluluğuyla değil FB/GS/BJK’li olduğuyla övünüyor… Denizlispor’u bir Denizlisporlu olarak bu kentte takip eden gerçek taraftar sayısı komik derecede az. Kulüp yönetimlerinin öncelikle bu soruna bir çözüm bulmaları gerekmektedir.

Tribünleri küme düşen bir kentin takımını bu ligde uzun süre tutamazsınız.

Öncelikle Denizli kentinde Denizlispor taraftarının sayısını yükseltecek işler yapmalı bu yönetimler.

Taraftar profili yaratmak ve bunun sayısını yükseltmek bir projedir ve uzun soluklu bir eylemdir. İstanbul üçüzlerinin propagandasıyla yüz yüze bırakılmış insanların kendiliğinden sadece Denizlispor taraftarı olmalarını beklemek safdilliktir. Tribünlerin ve kentin nabzını tutan birçok insan var bu kentte. Kulüp yönetimleri hakimiyeti kaybetmemek koşuluyla bu kesimlerin sesini dinlemeli ve ortaklaşa bir projeye imza atmalıdır.

Belli zamanlarda insanlara bedava bilet dağıtarak ya da “maçlarımıza gelin , bizi yalnız bırakmayın” beyanatlarıyla koskoca bir kenti Denizlisporlu yapamazsınız.

Yaşını başını almış koca koca adamların , genç kızların bile üçüz formalarıyla rahatça dolaştığı bir kentte yeşil-siyah atkı takan birine bir ucubeymiş gibi bakılmaya başlanmışsa o kentin kulüp yönetimleri ve medyası elini başının arasına alıp derin derin düşünmeli ve “biz nerde hata yapıyoruz?” demelidir.

En kötüsü de bu durumun bir “utanç” olduğunun farkına varmamaktır.

SIRADAKİ AYKUT GELSİN !

2008-02-18T03:56:00.002+02:00

18 Şubat 2007.....
Saat:15.30-Adapazarı Tren Garı

15 sevdalı , trenle İstanbul'a Fenerbahce maçına Sakaryaspor'unun peşinden, armasının peşinden gitmek için trene binerler.Adapazarı'ndan kalkan tren 16.oo civarı İzmit'e varır.İzmit'e geldiklerinde kendini bilmez 2-3 kişi treni taşlamak ister ancak polis tarafından uzaklaştırılır.Daha sonra tren Derince'ye geldiğinde taşlanır.Bu taşlama sırasın bir cam kırılmıştır.Bakıldıgında 2 dakika önce orda olan AYKUTUMUZUN trenden düştüğü anlaşılır...Nedeni hala belirlenememiştir.Ve olayın faili meçhuldür !

Ağır yaralı şekilde hastaneye kaldırıldıgında artık çok gec oldugu anlaşılır...

Seni Toprağa Değil Kalbimize Gömdük Be Aykut'um....
(Tribündergi/Nikolovski)

Aykut şimdi maalesef aramızda değil. Onu geçtiğimiz yıl bu vakitler kaybettik.
Bir renge gönül vermenin , bir tribüncü açısından kutsal bir çilenin bedelini canıyla ödedi kardeşimiz.
Haberi alan birçok tribüncü olarak çok üzüldük , içimiz yandı.
Tatangalar yönetimi sıcağı sıcağına sağduyulu bir çıkış yaptı ve "Tatangalar'ın düşmanı yoktur" sloganıyla bu anlamsız iğrenç kavgaların son bulması için insanları sükunete davet etti. Birçok tribünden taraftar buluştu Adapazarı'nda.Birçok atkı havaya kalktı ve "Bu son olsun , Başka Aykut'lar ölmesin artık" dedi.
Fakat olmadı... Beceremedik...
Hala birbirimizi kırıp geçiriyoruz tribün ahalisi olarak.
Birbirimizin üzerine taşlar yağdırıyor , koro halinde küfürler savuruyoruz.
Hala en delikanlı mahalle bizim mahalle teranesindeyiz ama hiçbirimiz anlayamıyoruz : "Hepimiz aynı mahallenin çocuklarıyız."

Aklımızı başımıza almamız için daha kaç Aykut'u kurban vermemiz gerekiyor? Hepimiz biliyoruz ki Aykut ilk değildi ve bu kafayla son da olmayacak.

Yoksa yalan mı gözyaşlarımız?
Temelinde "kendinden olmayana nefret" harcıyla karılan bu takım sevgisi gerçekten de bir sevgi midir?
Atarlara giderlere devam eden tribünlerimiz aslında farkında olmadan bir mesaj veriyor futbolun tanrılarına: "SIRADAKİ AYKUT GELSİN !"...
Farkında mıyız?

En eski futbol topu...

2007-12-29T01:32:00.001+02:00

İlk resimdeki topun 450 yıllık olduğu söyleniyor. Nerden nereye...

Kimsiniz Ulan Siz...

2007-12-20T21:48:00.000+02:00

Çetrefil bir şeydir bu Anadolu takımı taraftarlığı.
Kitleler futbolun acımasız çarkının dişlileri arasında afyon yemiş meczuplar gibi zafer ve şampiyonluk naraları atarken digitürk kahvelerinde, aynı kentin izbe köşelerinde ,varoşlarında aykırı sesler yükselir.Kimilerine göre kulak tırmalayıcı , nahoş , alışık olunmayan , sıra dışı sesler.Besteleri tanıdık olsa da farklıdır güfteleri.Bambaşka bir dünyanın bambaşka bir zihniyetin şarkılarını söylerler.Yerel tribün tayfasıdır bunlar : Anadolu takımı taraftarları…

İçinde zengin çocukları bile olsa zihniyetleri varoştur. Onlar , günümüz futbol düzeninin soylarını kurutmak istediği “son mohikanlar”dır.
Onlar boyalı medyanın ve cilalı yazıların tribün teröristi ilan ettiği şehrin serseri güruhudur.
Kentin “kötü çocukları”dır onlar.
Onlar olmasa tribünlerimiz ve futbol imparatorluğumuz güllük gülistanlık olacak.
Çünkü onlar egemen güçlerin üç rengini reddediyor. Düzene “yan çiziyor”.
Maç günü digitürk kahvelerine gidip kendilerine para kazandırmıyor.

Borazanlık yaptırdıkları , kendi zaferlerini pompaladıkları gazetelerini satın almıyor.
Bunlar ne cahil ne kültürsüz insanlar ki tvlerde imparatorluk takımlarının maçlarını , bunların yorumlarını izlemiyor.Bu da yetmiyormuş gibi mailler yoluyla “hani bizim maçlarımız” diyerek canlı yayınlarda sorun çıkartıyor.
Olmaz böyle taraftarlık , böyle futbolseverlik olmaz , futbol böyle sevilmez. “Neyi seveceğinize biz karar veririz”

Bunların alayı “arıza”dır. Kafaları çalışmaz bunların. Menfaatlerini bile düşünmekten acizdir bu holigan bozuntuları. Yahu biz bunlara hazır şampiyonluk tarihleri , hazır zafer sayfaları ve her yıl şampiyon olma garantisi veriyoruz. Hazır başarının psikolojik rantını sunuyoruz ama onlar bunları reddedip derme çatma bir yerel tribüncülükle bize kafa tutuyor. Kimsiniz ulan siz!

Evet… Kimiz ulan biz?

Seni Unutmadık !

2007-12-15T01:55:00.000+02:00

Soğuk bir aralık gecesiydi ve sen bizi bırakıp gittin.

Mezarında rahat uyu Doğan Seyfi(Atlı)... Biz seni unutmadık...

ANADOLU KARDEŞLİĞİ Mİ ÜÇÜZ DÜŞMANLIĞI MI?…

2007-11-26T18:53:00.000+02:00

Son yıllarda bir tavır söz konusu tribünlerde : Anadolu kardeşliği , Anadolu birlikteliği…

İstanbul’un üçüzlerine karşı diğer kulüp taraftarlarının geliştirdiği bir söylem bu. İstanbul takımları karşısında “hakkı yenilen , ezilen , adaletsizliğe uğrayan” ya da böyle olduğuna inanan insanların ortaya koyduğu bir ortak duruş. Bu ortak duruşta “kardeşlik” söylemidir kafaları karıştıran. Kardeşlik , içinde sevgi , saygı , hürmet barındırır. Gerektiğinde kendi hakkından feragat edebilme fedakarlığı barındırır. “Kardeşlik” söylemi abartılı kaçtıysa eğer “birlik , birliktelik” kavramlarına bakalım. “Birliktelikte ortak bir duruş vardır birçok şeye. Asgari değil ekseri müşterekler söz konusudur. Peki bu tribünler/kulüpler arası “kardeşlik,birliktelik” duruşu ne kadar samimidir? Kardeşlik , birliktelik , ama nereye kadar?

Ortada bir gerçek var : Bu ülkede şampiyonluk adayları sezon başında bellidir. Üç takım vardır ve şampiyonluklar tenis topu gibi bunların arasında gidip gelmektedir. Bu takımların sezon başındaki kategorisi “şampiyonluk adayları”dır.

Anadolu takımları ya da bu üçünün dışındakilerin kategorisi de genellikle kümede kalmak , durumu biraz iyi olanların da “Avrupa kupalarına kalabilmek”tir. Özellikle düşme hattından kurtuluş ile Avrupa kupaları sıralaması arasındaki geçişler anlık ve belirsizdir. Ligin bitimine beş hafta kala düşme korkusu taşıyan takım lig sonunda Avrupa kupasına katılabilme çizgisine kadar gelebilirken beş hafta kala Avrupa kupalarına katılma hedefindeki takım sezon sonunda kendini kümede kalma savaşında bulabiliyor. Sadece üç takımın kaygısı değişmiyor. Bu üç takımın dışındaki hemen hemen tüm takımlar aynı kaygıyı bir şekilde yaşıyor lig boyunca. Ben de soruyorum : Kaygısı ve kategorisi bambaşka olan iki zihniyetin olduğu bir ortamda neyin kardeşliği ve nasıl bir ortak duruştur bu?

Benim bir Denizlispor taraftarı olarak (şampiyonluk hedefim olmadığı sürece) rakibim diğer Anadolu takımlarıdır. Kümede kalmak için yine kendi ayarımda başka bir takımı/takımları yenmek , onları ligin dibine göndermek zorundayım. Üçüzlerden biri kaybettiği zaman sadece “şampiyonluğu” kaybeder ama yine bu ligdeki varlığını sürdürür. Onların bu ligde bir “var olabilme” sorunu/kaygısı yok. Biz kaybettiğimizde bu ligdeki varlığımızı kaybederiz. Bizim yaşanması muhtemel acılarımız daha yaralayıcıdır. Çünkü bizimki can pazarı.

Bu ligde sürdürdüğümüz bir can pazarı olduğu sürece dostluklarımız ve iyi niyetlerimiz de gelip geçici olacaktır. Bu rekabet kendine daha sert bir uzantı buluyor tribünlerde. Küfürleşmeler , taşlamalar, kavgalar vs vs… Sonuç : Tribünler arası husumet. Al sana kardeşlik… Al sana birliktelik…Peki “ortak düşmanlarımız” olan üçüzler ne alemde? Onların umurunda bile değilsin sen. Onlar ligin tepesinde bambaşka bir kavganın ortasında. Hani ortak duruş nerde? Ayılmak lazım…

“İyi de kardeşim , bu ortak duruşu yanlış anlama. Gasp edilen haklarımız konusunda bir Anadolu takımının diğer bir Anadolu takımına İstanbul takımları karşısında destek olmasıdır söz konusu olan” diyebilirsiniz. Gerçekten dışardan bakıldığında mantıklı geliyor bu gerekçe. Ama samimi değil… Neden mi?

Konya-Fener maçı ve Anelka eliyle gol atmış , Konya gerçekten bir haksızlığa maruz kalmış. Böyle bir durumda Fenerbahçe hariç tüm kulüplerden aynı ses yükselir : “Adaleeeeeetttttt”

Sırf Anadolu takımları itiraz etmez ki buna,diğer İstanbul takımları bile itiraz eder. Ama bu itiraz da sahtedir , göstermeliktir. Konyaspor’u düşündüğümüz ,onun hakkını savunmak istediğimiz için karşı gelmeyiz bu adaletsizliğe. Diğer İstanbul takımları , “Aynı adaletsizlik rantından biz de isterük” anlamında itiraz eder. Çünkü bundan nemalanan , şampiyonluk yarışındaki rakibidir.

Peki Anadolu takımları? Onların itirazı da korkudandır… Konyaspor’u düşündüklerinden değil. “Aynı adaletsizliğe biz de uğramayalım aman Allah korusun , şimdiden önleminizi alın” kıvamında bir mesajdır vermek istedikleri. Yoksa Konyaspor’un kaybettiği üç puan aslında hepsinin işine gelmiştir. Bir Anadolu takımının düşme kaygısı olmayan başka bir takımdan kopardığı puan , diğer Anadolu takımları için bir dezavantajdır. Dışardan “Adalet isterük , Konya’nın hakkını yemeyin” diye bağırırken kendi içimizde “İyi yırttık , Konya Fener’den puan alsaydı üstümüze çıkacaktı , biz de ligin daha da altında kalacaktık. Şimdi en azından eşitiz.” diye düşünen kaç kişi vardır kim bilir. Bu basit bir örnektir ve hemen her takım için geçerlidir.

Düşmanlık tohumu ekmek değil amacım. Sadece kendimizle yüzleşelim. Aslolan “iyi niyettir”.Mücadele edeceksin. Kendi kulübün için her şeyin en iyisini yapmaya gayret edeceksin. Diğer kulüplere kin beslemeyeceksin. Ama “Anadolu kardeşliği” gibi mantık bakımından sınırları zorlayan bir atraksiyon içine girip de sonra hayal kırıklığına uğramayacaksın. Yani “ayağını denk alacaksın”. Sonra “Hani kardeştik , bize bu kazığı niye attınız?” demeyeceksin.

Bu kardeşliğin özü aslında bir düşmanlıktan beslenir : FB , GS , BJK düşmanlığı… Bu bir kardeşlik hikayesi değil , düşmanlık hikayesidir. “Bu düşmanlığın haklı ya da haksız gerekçeleri vardır.” muhabbetine girmek istemiyorum , ayrıca tartışılması gereken bir konu.

Ayrıca her hafta birbirini taşlayan , bazı zamanlar birbirinin canına kıyan kitleler arasında nasıl bir “kardeşlik” hikayesi uydurabiliriz ki? Buna kim inanır?

Hiç mi yok dost/kardeş olan? Var tabi ki… Ama kulüp boyutuyla değil , tribün boyutuyla. Ankaragücü-Bursaspor , Sakarya-Manisa-Göztepe , Karşıyaka-Karagümrük gibi tribün kardeşlikleri var. Ama bu dostluklar kulüpler bazında bir “ortak duruş/menfaat” bağlamında incelenemez , böylesi de mantıklı olanıdır zaten. İstisnalar kaideyi bozmuyor bu durumda.

Bu çocuğun adını doğru koymak adına yazıyorum bu satırları. Üç takımın dışındaki kulüpleri bir figüran olarak görevlendirip onlara sadece “kümede kalmayı” bir başarı , bir ödül gibi sunan futbol ortamında bundan daha fazlasını beklemek boşuna.

Kaygıları , korkuları ve hedefleri farklı olan iki grup futbol kulübü yaratan bu ülkede bundan daha iyisini beklemek imkansız. Sınırları “güç” ile belirlenen iki mücadele alanı var. Güçlü olanlar ile kendi gücünün farkında olmayanlar arasındaki bu kavgada dostluk olmaz sadece “ortak düşmanlar” olur.

Bu çocuğun adı “Anadolu kardeşliği” değil , “İstanbul/üçüz düşmanlığıdır”. Birbirimizi kandırmayalım.

Daha da iddialı bir söylem geliştirebilirim: “Peki bu düşmanlığımızda ne kadar samimiyiz?”

Bu soruyu da kendi şehir takımının yanında bir de İstanbul takımı tutanlara yöneltiyorum?

Sorgulayalım biraz kendimizi.

Ayna , sadece süslenmeye yarayan bir araç değildir.

2007-11-15T03:36:00.001+02:00

Büyük Kaptan -2006 Denizlispor / Diyarbakırspor

2007-11-15T03:33:00.001+02:00

14 mayıs 2006 - Denizlispor / F.bahçe

2007-11-15T03:05:00.000+02:00

Saracoğlu - kafes(2006)

Sanal Dünyanın Yalan Tribüncülügü…

2007-09-19T05:35:00.000+03:00

Denizlispor:0

Kasımpaşa:1

Maça gitmedim. Gitmek istemedim ; çünkü olacakları önceden tahmin etmek için müneccim olmaya gerek yoktu: Atar-gider , taşlama-küfür , delikanlılık edebiyatı ve kolpa tribün raconları… Biz astık biz kestik biz şöyleyiz biz böyleyiz… vs vs…

Bir çoğunuza komik gelecek ama sanalda başlayan , sanalda başlamasa bile sanal araçlarla çıkması engellenebilecek bir sürtüşme. Denizlispor ve K.Paşa bu lig tarihinde kaç defa karşılaştı? Ne gibi bir geçmişleri vardı ki? Daha önce neyi paylaşamadılar da bunu maça taşıdılar? Tamamen uyduruk gerekçeler ve “bir düşman edinme” , “düşmanlığın gerginliğin rüzgarıyla etiket sağlama” hevesinden başka bir açıklaması yok olanların.

Denizlispor maç boyu atak oynamış , gol üstüne gol kaçırmış , ama K.paşa bir atakla skoru sağlamış ve üç puanı alıp evine dönmüş. Olay bu kadar basit aslında. Maç burada bitmeliydi. Ama… Ama bitmedi. Zaten 90 dakikanın düdüğüyle başlamamıştı 90 dakikanın bitimini gösteren düdükle de bitmedi bu maç. Asıl mücadele ne yazık ki sahanın dışında gerçekleşti. Ne uğruna? Hangi amaçla? KOCA BİR HİÇ…

Bir tarafta siyasi hınçlarını bir takımın üzerinden çıkarmaya çalışan bir kitle , diğer tarafta ise Kasımpaşa kimliği altına gizlenerek fenerbahçenin , antalyasporun ya da göztepenin atar-gider davasının peşinde olan bir kitle. Hiçbirinin geçerli bir mazereti yoktu bu düşmanlık için.

Karagümrük ile ksk dost , bu iki kulüp de K.paşayla düşman… Denizlispor da KSK’nin dostu olduğuna göre bu denklem K.paşa-Denizlispor düşmanlığını gerektirdi bu kitleler için. Bu ne saçma bir denklemdir. İnsani ilişkiler matematiksel denklemlerle açıklanıp bir sonuca nasıl bağlanabilir.

Bir denklem daha var : K.paşa tribünleri içinde Fenerliler var ve aslen Antalyalı olanlar. Bu iki kitlenin varlığı da bir K.paşa – Denizli düşmanlığı için kafi görüldü. Bu da ayrı bir saçmalık.

Bu eleştirileri her iki tarafa da yöneltiyorum.

Türk tribünleri kaldıramaz bu şiddet yükünü..
Tribünler bitiyor. Özellikle Anadolu tribünleri eriyor.

Bir şeyi daha eklemek istiyorum: Bu yerel tribün forumları adam gibi amaçlara hizmet etmeyecekse , camialar arasında düşmanlıklar yaratacaksa alayı kapatılsın o zaman. Bu sanal cengaverlik dönemi bir son bulsun. Çünkü bu sanal atar-giderin “arkası yarın”ı gerçek alemde tribün savaşlarına ve kan dökülmesine neden oluyor/olacak…

2007-04-11T02:02:00.001+03:00

BİZ BU KENTİ TRİBÜNDE SEVDİK !

Sene 85'ti... Daha lise 3. sınıfa gidiyordum. Bu konuda bilinçsiz her genç gibi ben de İstanbul üçüzlerinden birini tutardım. Yaşadığım kentin sportif kimliği benim için pek bir değer ifade etmezdi.

İlçeden yeni gelmiştik o yıl. Arkadaşlar dedi:Henüz sezonun başı, gelin maça gidelim. Kulübümüzün maçı var bugün şehir stadında. Gittik maça. Şimdiki yurt tarafındaki kale arkasına girdik. Millet yavaş yavaş toparlanmaya başladı etrafımızda. İri kıyım ağabeylerdi. Ellerinde yeşil-siyah bayraklar falan vardı.Sırtlarında formalar... Önce garibime gitti. Küçücük çocuklar gibi formalarıyla maça gelmişler dedim kendi kendime Koca koca adamlardı. Birisi sopasından çıkarıp bayrağın üstüne oturmak istedi. Yaşlıca, uzun boylu biri geldi ve dedi ki:O bayrağın üstüne oturacağına sopasının üstüne otur! Bu sert uyarı karşısında yaşça benden büyük delikanlı bayrağı sopasına taktı ve kendine çeki düzen verdi. Yavaş yavaş işin vehametini anladım. Burası farklı bir yerdi. Televizyonlarda gördüğüm cinsten bir tribün değildi. O tribün, 57 GENÇLİĞİN tribünüydü. İlk defa geliyordum nereden bilecektim ki? Sonra grup kalabalıklaştı. Takımlar sahaya çıktı. Biraz önce ikazı yapan ağabey en öndeydi ve onun yönetiminde içinde bulunduğumuz grup tezahürata başladı. Gırtlaklar patlıyordu. Biz de girdik havaya. Bağırıyorduk. Denizlispor sahada biz tribünlerde... Her gırtlak zorlanmasında coşmaya başladım. Sahada maç vardı, futbolcular bir şeyler oynuyordu. Goller atılıyor, goller kaçıyordu; ama umurumda bile değildi.. Biz bambaşka bir havadaydık. yaşadığımız kentin sakini değil sahibi gibi hissediyorduk. Evet biz bu kenti sevdik ama TRİBÜNLERDE SEVDİK...

Maç günüdür... Akşam vaktidir.Kalabalıklar stada doğru yokuş yukarı "akar". Bu kalabalıklar şehrinin takımını tribünden izlemek üzere yola çıkanlardır. En babacanları ise gruplar halinde akar stada. Tezahüratlar eşliğinde... Tribün gruplarıdır bunlar.. Yine kale arkalarında yerlerini alacaklar, 90 dakika boyu biz de aralarında olmak üzere gırtlaklar patlatılacak. Yine atılan goller görülmeyecek.Sadece golü attığımızı bileceğiz o kadar. Bağıracağız, Pınarbaşı çekeceğiz. Arada kaçamak bir şekilde soracağız yanımızdakilere:Golü kim attı? Gerçi pek önemi de kalmamıştır. Golü atmıştık ya, kim atarsa atsın Yine aynı terane: 66'daaaaa doğdu bu renkleeerrrr.....
Tribünlerde bir kentin coşkusu, birkaç yüz delikanlının tezahüratlarıyla bir daha işlenecek yüreklerimize.
Bunlar yaşı genç ama yüreği geniş delikanlılar. Koskoca bir kenti diğer on binlerin duyarsızlığına isyan edercesine yüreklerinde yaşayan aslan parçaları... Tribünler, kentsel kimliğini onların susmak bilmeyen tezahüratları sayesinde anlar ancak. Bir kentin tribünlerde atan nabzıdır onlar. Onlar tribünde susarsa kalabalık izleyici kitleleri susar... Tüm kent susar, bir ölüm sessizliğine bürünür. Bir kenti tribünde yaşatmaktır bunun adı.
İşte bu yüzden: BİZ BU KENTİ TRİBÜNLERDE SEVDİK !!!

Biz bu şehri , bu şehrin takımını, plazma tv karşısında digital bir ortamda, sanal bir kıvamda yalandan sevmedik. Bizans güruhunun yapmacık ve kancık politikalarına kanıp ruhumuzu satmadık. Kentimizin benliğini ve gururunu bizden uzak İstanbul takımları için üç kuruşluk şampiyonluklara peşkeş çekmedik.
Asırlık birikimin,parasal gücün,medyatik pompalamanın desteğiyle hazırlanmış şampiyonlukların hatırına kentimizin değerlerini satmadık.
Hazır başarının manevi rantını yemeyi değil, zor olanı seçtik: Kentimizin takımını sevdik.
İstanbul üçüzlerinin peşinde yokuş aşağı yuvarlanmak kolaycılığını değil kentimizin kaderini sırtımıza, sevgisini yüreğimize, sesini gırtlağımıza yükledik, zor olanı, yokuş yukarı tırmanmayı seçtik.

Sevdik ulan sevdik... Pınarbaşı çektik sevdik, 66 çektik sevdik... Yenildik, üzüldük, kahrolduk ama yine sevdik. Denizlisporumuzu delikanlıca sevdik.
Sevgimiz tribünde düştü bu kentin rahmine. Adam gibi sevmeyi tribünde öğrendik.
BİZ BU KENTİ TRİBÜNDE SEVDİK !!!